Rick's en Faith's Space

Nou, het examen zit erop en was best intensief. Ik zal de onderdelen hieronder bespreken.

 

Faith en ik moesten als eerste speuren, haar beste onderdeel. De grond was nog diep bevroren toen ik het spoor ging uitlopen en je kon het zo zien liggen (kaassie dacht ik nog) en ik liep vrolijk door met mijn voorwerpen.

Toen ik haar uit de kar haalde en zij lekker vrolijk was en me weer eens verliefd aankeek  was ik ervan overtuigd dat ze er zin in had. Vanuit de aanzet ging ze lekker van start en ik liet de 10 meterlijn dan ook stevig door mijn handen glijden. Bij de eerste hoek aangekomen ging ze linksaf (terwijl het spoor rechts liep) maar ze herstelde zich goed (met een beetje hulp van mijn lijn). Bij het eerste voorwerp ging ze goed af en vervolgde het spoor weer. Op de 2e helft echter week ze af naar rechts (te vroeg) en was niet meer 'uit zichzelf' op het spoor te krijgen. Gelukkig kon ik kalm blijven en zette ik haar opnieuw aan toen ik haar naar me toe had getrokken. De tweede hoek nam ze zeer correct maar aan het einde van de derde poot was ze de weg weer kwijt en wilde ze niet af bij het laatste voorwerp, een unicum voor Faith. Gelukkig bleef ze na dat dralen wel op het voorwerp staan en meldde ik ons af bij de keurmeester. Waar ze in het verleden dik in de 90 speurde konden we nu weer vertrekken met 76,  zeer karig voor een speurkanjer van haar kaliber. Maar.........we zitten nog in de race en bleken later nog één van de weinige te zijn.

 

Ook voor het appèlgedeelte waren we als eerste aan de beurt en hadden de meeste toeschouwers hun kaarten op ons gezet. Voor het lopen had ik haar al goed onder appèl en startte ik vanuit de basispositie. Het vaste parcours ging zijn gangetje (op sommige punten excelleerde ze, zoals voorkomen en voet, op andere was ze er minder goed bij). Zo wilde zij vanuit looppas niet af en bleef met mij meelopen, gelukkig ging een tweede (extra) commando wel goed.

Op naar het apporteren: De weg langs de rek met apporteerblokken ging verrassend goed. Hier wilde ze nog wel eens onverwacht zelfstandig een blok grijpen maar nu liep ze zeer gewillig mee. Ik had er dus ook alle vertrouwen in.

Vanuit de basispositie gooide ik het blok precies goed, iets naar links omdat ze altijd met een rechtse bocht naar mij terug komt. Ze wachtte alweer keurig op mijn commando en speerde op het blok af. Ze nam het netjes mee en rende naar mij terug. Ze kwam weliswaar scheef terug maar dat nam ik maar op de koop toe. Ze was vlakbij me toen...............ze ineens afboog naar links en naar een verstek heen liep en deze ronde. Ze weigerde gewoon om terug te komen, die takketrol.

Uiteindelijk kwam ze uiteindelijk terug en ik dacht dat ik al klaar was maar ik mocht doorgaan (!!!!). Onder een hard commenado nam ik haar mee naar de haag (ook een onderdeel die ze zeer correct kan uitvoeren). Ik gooide mijjn  blok erover heen en ze ging iets te vroeg weg waardoor ik het commenado erover heen riep. maar...............ze kwam erlangs terug en niet meer voor mij. Ze wist dat ze los liep en had op dat moment sch*t aan me. Ik werd afgefloten en mocht dus ook niet meer meedoen aan het manwerk. Een onderdeel waarvan ik graag had willen zien hoe ze onder druk had gepresteerd. Na een aanvankelijke teleurstelling (je hebt er toch een half jaar intensief mee getraind) viel het van mij af en kreeg ik al ideeën hoe ik haar training voort wilde zetten. Aan de kant hadden er een aantal mensen echter meer last van dan ik en was de verbazing en teleurstelling, zeker na de proefexamens en het overallbeeld, zeer groot.

Zo zie je maar, niets zo onvoorspelbaar als een dier (was die dag niet alleen bij onze combinatie zichtbaar). Met goede moed weer verder trainen en op naar het examen van april 2008. Ik moet en zal laten zien dat wij beiden dat examen waard zijn grrrrrrrrrr

 

Na een aantal weken weer een update over mijn vooruitgangen met mijn superherder en prinses Faith van de Glazenstad. Zoals ik al eerder meldde had ik, en mijn instructrice Anneke, de grootste moeite om Faith dat waanzinnige knagen op het apporteerblok af te leren. Ik had de teugels al een stuk aangetrokken en al flink vooruitgang geboekt maar was nog steeds niet helemaal tevreden. Totdat............Anneke met een nieuwe methode kwam en vroeg of ik het op Faith uit wilde proberen. Nu is iets niet snel goed voor mijn prinses  maar deze techniek klonk zeer logisch.

 

Het gaat erom dat ik normaal het blok weggooi maar terwijl zij het blok gaat halen en terug brengt, haal ik het balletje uit mijn zak en stop dat tussen mijn keel en kin. Vlak voordat ze terug is laat ik haar voorzitten met het opvolgende commando kijk en wijs naar de bal. Hoewel ze het blok de eerste keer liet vallen, pakte ze het verrassend snel op en wat denk je.................het wonder is geschied:   ZE HOUD HEM STIL VAST Yahooooooooooo!!!!

De kunst is nu om het vasthouden te verfijnen en geleidelijk aan het balletje richting mijn zak te laten gaan terwijl zij toch het kwartje laat vallen van stil vasthouden - balletje krijgen. Maar het begin is er en ik ben er zielsgelukkig mee. Ik ben ervan overtuigd, en wil dat graag bewijzen aan anderen, dat zij toch het VH1 examen verdiend (en misschien wel meer, maar dat durf ik nog niet te dromen, wel te wensen).

 

Wat de overige onderdelen van het appèl betreft kan ik melden dat zij alles zeer netjes doet, steeds meer gefocust wordt op mij (dat is knap terwijl het niet mijn eigen hond is, vinden jullie niet) en eigenlijk op alle fronten vooruitgang boekt. Zo is het een rasechte speurkanon (het moet echt wel héééél gek lopen wil ze dat onderdeel niet halen) en wordt zij steeds feller met manwerk. Het verstek gaat ze zelfvertrouwd in (soms nog wel eens een kleine uitglijder maar die komt met de tijd ook wel), het appèl tijdens het pakwerk is indrukwekkend en er is geen enkele aarzeling bij de stellen op de mouw. Na augustus pak ik haar zwakste onderdeel aan voor het examen en dat is de dreiging van de pakwerker. Na de vlucht en het lossen dreigt de pakwerker haar dan met geschreeuw en de stok en moet zij ondanks dat tóch op de mouw. Als de lijn zo doorzet heb ik er zeker vertrouwen in want we bouwen haar daarin dan heel langzaam op zodat ze ook alle steun voelt vanuit mij. Hierover zal ik nog zeker veel berichten.

De voorspelling van velen is uitgekomen. Faith is aan het ontdekken geslagen tot hoe ver ze met mij kan gaan. En dat blijkt ver want haar strategie is die van de verrassing.   En die donder focust haar ontdekkingstocht daarin maar meteen op een aantal vlakken:

* zo is zij, als ik niet genoeg op let, te snel weg over de haag en de schutting.

* knaagt ze nog steeds als een bezetene op dat blok (en ik probeer al verschillende technieken daarvoor)

* met vooruitsturen wil ze ineens niet meer na één commando af. De tweede keer liep ik achter haar aan en gaf ik een brul achter d'r waarop ze uiteindelijk in één keer ging. Maar mijn stem sloeg weer eens over (grappig hoor....not).

Je leest het dus goed, ik moet haar goed in de gaten houden en er strakker opzitten.

 

Maar er is ook zeker goed nieuws. Zo gaat het appèl steeds beter. Ze volgt steeds mooier, lost in één commando het balletje (ja ècht! ), springt netjes de haag en schutting met appèl en heeft het met mij, na zo'n korte tijd, mega naar haar zin. En ik met haar natuurlijk.

Hoewel ze mij in het manwerk ook uitprobeert (triomfantelijk loopt ze met haar buit, de mouw, haar rondjes rond het 5e verstek), maar gaat ze momenteel zelfverzekerd het laatste verstek in om aan te blaffen en dat bleek vandaag ook: het appèl naar de vlucht én het transport gaan gewoonweg keurig. Ik weet niet of ik het goed zie (in alle actie) maar het lijkt wel of ze ook driftiger wordt in het springen en bijten op de mouw. De dag kon vandaag dus niet meer stuk.....op naar VH1 samen.

 

Last but not least.......aan het einde van de training was ik eindelijk haar eens te vlug af en schopte ik na het laatste lossen de mouw snel weg. Ben benieuwd of ik deze truc volgende keer weer voor elkaar krijg want ze is superslim en de trucendoos moet iedere keer weer opnieuw open.